En Narón…Teatro

Remata o segundo ciclo da Escola de Teatro de Narón, e unha vez máis, coma sempre, e sempre agradecido, fun invitado a presenciar os traballos dos alunos e alunas e o agasallo do profesorado, deste novo fin de curso, o primeiro fora da escola. Sempre un pracer unha noite de teatro, risos, emocións… pero non vou falar dos traballos expostos, ou da abundante cea de palabras e empanada engalanada co falar dos corpos e as emocións existentes. Gostaría de agradecer a grata re-acollida que me brindáchedes cun poema, ou polo menos vou tentalo con todo o meu espirito, e dedicalo a todos e todas, moi en especial para Flor, esa…como describila… ese indescriptíbel ser de ialma credora do mundo (canto envexote por iso miña querida amiga e compañeira teatreira, espero cá vida non te esgote o suficiente para descrer de todo no que se debe crer). En fin, aquí vola deixo, xunto cun par de enlaces para quen queira optar por probar neste tolo, inxusto, agradecido, perdido, medicore, grandioso,, hipócrita, xeneroso, sabio, imaduro, tenro e preguiceiro mundo…do teatro.

Verxel de espiñas entrelazas ferindo un exercito de rochas paseantes
Enuncian conversas absurdas coa morna terra na que crecen
Matos abafantes de maquiavélicos desexos recebin agarimos do Sol.
Olgas sen vida de froitos futuros contemplan con secas bagoas,
Noites de luz eléctrica que acenden a escuridade do firmamento.
Obrigadas augas de follas preguiceiras, vagando nun ar pesado e denso
Salpican Nobreza e Humildade con pequenas pingas de ardente brasa.

Nada inexistente que nos adopta coma mundo do seu ser,
Omega queres bautizar o noso espirito emprendedor

Cecais está en nos o sabor das cousas que alumean
Afables herbiñas errando nas sombras dos matos
Movendose o compás da palabra e do xesto
Improvisando contos que serán contados
Nos invernos máis crus de chamineas frías.
Humildade e Nobreza aferradas en agarimos,
Ovacionadas por un mundo que aplaude contento.

Padroado de cultura do concello de Narón:

Blogue da Escola:

Agradecementos

Fai tempo que non publico por aquí, en verdade fai tempo que non publico, pero hoxe quería agradecer as únicas dúas participantes no “Xogemos!” (o cal por razón obvias tiven que suspender), en fin, creo que se merecen no so me agradecemento, se non a publicación dos seus textos, neste caso dúas fermosas poesías, neste blogue.
Aquí volas deixo, infinitas grazas por compartir as vosas palabras tanto a Lobeliae como Nicte.

SEN TITULO. (Poesía escrita por Lobeliae)

Bonito espazo aberto
cara o universo
das olladas eternas
lúas solitarias
invisibles sen estrelas
móviles.

SEN TITULO (Poesía escrita por Nicte)

Teño o corazón violeta de saltar dun a outro abismo,
de correr tras do nada
perseguindo vaguidades condenadas a empodrecer
nunha liña interminábel.

Déixame pintar de novo a máscara
para crear unha harmonía coas circustancias,
que mudan e aparecen e marchan con fúria.

Sigo correndo, emprendo o novo camiño.
Soterro as pedras entre saloucos,
cubro cun veo os sucos libres que me quedan
e que me alentan cara o golpe.
Procurando o rexurdimento.
Afundindo o pé no meio,
con medo de afogar nos arrabaldos murchos sen saída
que me chaman, que me berran, que me humillan.

Hoxe abro a man,
xogan as liñas formando figuras aéreas.
O corazón en diástole exhala sangue violeta,
libre e sen mágoa o sosteño, mais anegada no incerto.
Bandadas de pedras emprenden a loita polo refuxio baleiro do meu peito.

Ben Querido.

Quero imaxinar unha lúa inmensa, onde escintilen os soños, para que reflictan a sua forza nun mar tranquilo onde poder soñar xuntos e xuntas.
Quero escoitar o que so oio, para que cada verba sexa a paixón das vosas emocións e imbúan ó meu ser dun espírito renovador.
Que palpar beizos e peles, de silencios e suavidades e, entre cada curva atoparme cos misterios que se pechan tralos nosos escudos
Quero mirar ollos que me contemplen, de fulgor que me enamore, e sen pálpebras que rompan por un segundo a cor das nosas ialmas.
Quero ser ti, ser vos, ser todo e nada por un instante, transportándome a mundos que nunca imaxinei, que detesto ou soño, nos que vivir unha aventura momentánea.
Quero luces que iluminen os meus pasos, cos apaguen e acendan, cos oculten e os mostren o mundo enteiro.
Quero frases distantes, de míseras conciencias, de bondades eternas, que saiba sen eu ser, facervos comprender.
Quero grito e silencio, pranto e sorriso, dor e alegría, que che fagan soñar, pensar, sentir, vivir.
Quero inconsciencias conscientes de futuros coñecidos, que non perdan a frescura do vivir dun presente.
Quérote Teatro, quérote sempre.

Ser ou non ser.

Ó pobre Hamlet fixérono dubidar moitas veces xa que poucos e poucas o comprenden, e el que se deixa coñecer coas súas reflexións e actos, no consegue que vexan o que é, e non o que din que é…desdichado Hamlet, aínda encima de ter que sufrir os avatares de tantas traxedias, os actos ca túa moral tacha de indignos e afunden en ti igual ca ponzoña que che ha de matar, vai a xente e te percibe coma unha persoa que dubida, chea de una irracional tolemia…”Ser ou non ser, esa é a cuestión”…e teñen o atrevemento de dicir que estás a dubidar!…ai, se eles e elas souberan o inevitable paradoxo que entra pola túa cabeza neses intres, do que estás tan seguro…consciente es de todo, racional e apaixonado nos teus cometidos, incluso intuíndo cal serán as consecuencias dos teus actos, cotexas, observas e razoas facéndote mil preguntas e actúas, mais non dubidas por un momento a onde queres chegar…e te chaman tolo, quizais sexa ca cordura da consciencia é o achegamento a tolemia…asesino?..si por suposto, e máis consciente que moit@s co son de profesión, mais aínda cos teus actos non sexas xustificables para a miña moral, teño que recoñecer que fanse cordos na mente túa, pero o sinto non podo compartilos.
Vésete rodeado en miles de escenarios, repetindo e repetindo as mesmas frases, en linguas diferentes…os mesmos actos, as mesmas palabras, mais todas son tan distintas, en moitas a xente confúndese e logo fala de ti, da “dubida de Hamlet”, que nada ten que ver co que sentes e penas…acaso non escoitan as túas palabras?…acaso non ven os teus crueis actos como froito da lucida razón marcada ferventemente pola túa moral?…acaso non ven honra, decisión, nobreza e cordura a cada verbo exclamado?…no canto de tolemia, indecisión, inconsciencia ou maldade?…acaso non ven que buscas “Morrer, durmir…non mais”…a paz, a ansiada paz que buscan os corazóns que en pena marchan o seu camiño?
Querido Hamlet, compréndote, entendo que cada día que pasa esteas máis triste, que te sintas incomprendido… sei que e difícil pero ti deberías estar xa acostumado a tales cousas, aínda que, o mellor nin os séculos fan que un se adapte… sei o que é que vexan en ti o oposto ao que intentas mostrar, sei o que doe e o inxusto que é, pero se te sirve de consolo, non es o único, e sempre hai alguén que quererá verte tal e coma es.

Posibilidades

Hoxe as probabilidades de chuvia no norte son moi baixas, alternaran as nubes e claros…e logo vai e che neva. A vida parece ser un continuo ir e devir de posibilidades, polo menos a vida que nos inventamos…teño moitas posibilidades de que me contraten a semana que ven… que poucas posibilidades tes con esa rapaza!…non hai posibilidades eles teñen mellor equipo…as seis e medía estou alí! (isto sempre é probable, non?)…que pouco adiviños e adiviñas somos, todos son posibilidades, non hai certeza alguna…se maña vou ir a clase?, pois non sabería dicirte, hoxe me apetece pero quizais maña pola maña cando esperte non teña o corpo nin a cabeza para erguerme, é que non sei como vou a estar dentro dun segundo, un minuto, unha hora…un maña, comigo mesmo….o mundo é unha esfera…si?…foi plano, redondo, por capas…e nada, cando nos non existiamos, nada era, porque non existían as nosas mentes que ven as cousas a súa maneira e tanto cambian de opinión…maña poderemos ver o que hoxe non vemos…como agora vemos o que hai séculos non se podía ver, e o mundo trocou e trocara de forma…pero para, estoume a por demasiado metafísico filosófico, en fin algo pedante para estas horas…e isto vai de posibilidades e as posibilidades de aburrir son altas..como dicía, somos ben malos e malas adiviños e adiviñas, nada sabemos con certeza algunha, aínda que na nosa cabeza teñamos miles de certezas, e incluso se maxinamos e pensamos, nada sucede tal e como pasa no noso maxín…porque o final entre sol e auga, vai e che neva. O único que podemos facer é intuír, e as veces acertamos e outras nin dándolle mil voltas o asunto.
So sabemos unha cousa con certeza, unha soa que nos fai ser neste planeta, os supostos únicos coñecedores do noso final, e mentres polo camiño a pensar posibilidades do desenrolo do noso conto chamado vida… unha ultima paxina que leva escrita o titulo e que fainos sentir os seres máis tristes de todo este planeta…si claro, falo da morte… ca maioría non desexa, e que a outros e outras lles fan desexar. Pero aquí estou, e maxino as posibilidades, miro pola xanela e outeo as nubes, non chove, pero está gris o día así que non prometo nada, e máis sabendo que esta maña andaba a caer auga do ceo…posibilidades de chuvia altas, posibilidades de morte, o tempo non volta, crecen cada segundo… posibilidades de sorrir hoxe…haber como ven o día.

Quero escoitar os vosos pensamentos.

Sempre estou a falar de escoitar, de sentir, de compartir, y esta vez decidín facelo tamén dende aquí. ¿Quen as escoita?, nace a partires de Palabras, palabras, palabras, por idea dunha amiga, e igual co seu irmán en castellano, abriuse co fin de compartir, de comunicar ideas e que vos non so poidades identificarvos con elas (sempre de forma positiva), gozar cas historias, reflexións, poesías…pero ben, de todas formas todo isto o digo en Palabras, palabras, palabras, y que de tales pensamentos faise participe este blogue.
Para abrirvos mais oco as vosas opinións, decidín abrir unha especie de xogo certame literario, tanto en castellano (Palabras, palabras, palabras) como en galego (¿Quen as escoita?) e dividido en varias categorías. (Ver paxina Xoguemos!, categoría Infórmote)
Os premios, en fin, no esperedes moita cousa, so a publicación dos textos gañadores neste blogue ou en Palabras, palabras, palabras… xa sei que non e moito, pero e o único que podo ofrecer, o meu cometido non é a competición, se non o feito de compartir vosos pensamentos, vosa literatura, vosas palabras…unha grata forma de enriquecernos todas e todos.
Sen mais preámbulos deixo as bases e información en “Xoguemos! de Infórmote”, a súa vez na homóloga categoría de “Palabras, palabras, palabras”, para os e as que esteades interesados e interesadas en escribir en castellano.

Nus

Camiño entre toxos e silvas, en dedos púas crávanse ficando quedas, no silencio de unha dor non localizada que remata latexando o mesmo ritmo co corazón. Pes nus recollendo terra e po, auga e fresca herba, ponzoña de plantas traizoeiras, afiadas pedras difícil de sortear que en camiño se me cruzan, mais nus seguen a camiñar, procurando a nudez de pes amigos tisnados de barro e durmideiras, pinchos e alecrín, suor, sangue e bagoas de ledicia e tristura que compartir. E pel deixa ver noso ser, sen disfrace, sen coiro e cordón que tapen o libre movementos dos dedos, armónico, compas de infinitas lembranzas de pasos, e soños escintilantes nas novas andadas.
E mil pes topar, de chan e carne agarimándose, que rancor non vivan, nin de vinganza alimente as pegadas, que enchan prados, chairas, montes mares e ceos da sinxeleza dunha aperta, da engaiolante luz dun lume quecido con libres mostras de tenrura, da melancolía dun Sol que marcha con cada noite para que cada seguinte maña revivan paixón e ledicia. E pes desconfiados nada deberes temer, nus van os meus, calzados en bota longa de pel e pelo, de brandura e estremecemento, a razón dun vento que agarima e bate neles, e males non vos queren, mais achegádevos, sen mais desexo que compartir palabras, tacto e secretos misterios que vagan nas engurra dos talóns, olladas de liberdade con uñas diferentes, sen mais posesión cas nosas propias pegadas.
Palpade cun dedo baixo o meu barro, que pinchos e petalos en pel cravados agocha, e vede que nada malo debedes pensar, de paixón se enchen os meus poros, de medo, e liberdade, de dor, e millóns de luces agasalladas, de ti, de min, de nos, de vos, de eles e elas, dun mundo, de tantos mundos…e mais se odio quixo calzarme no inverno, agora a neve rexuvenece as miñas dores, seca o meu barro que escacha e fica para sempre nunca pegada xa dada, adormece dores de toxos, conserva ulir de flores, e cando a primavera chegue saciara a miña sede para co verán seque as bagoas que queden e outono alfombre o camiño de follas que con dedos libres de esquecidas lembranzas, agarimar unha vez mais.

Mea Culpa

Intento romper xeos imposibles, de odios infundados que eu mesmo levei comigo, que provoquei e me invadiron incosciente, de equivocas absurdas que leva o tempo ou que acompañan para sempre, perdendo a oportunidade de compartir, morrendo no futuro sen volta atrás. O medo me atrapa, de non saber, de pensar que son pensado do revés, de sentimentos que non levo, de sensacións que so sei eu. Mais entendan as miñas palabras como queiran, aquel@s que de min fuxan non verán mais co que queren ver, o igual que @s que a min se achegan, sen pensamentos estraños que recoller, sen ver consciente maldade no meu ser… fun odioso espírito, de rancores malditos, de prantos que dende neno arrastro e moito acazapei no mais profundo de min, de gritos absurdos o ver inxustiza e ruindade, de silencios eternos agochando apertas e bicos que alguén desexou de min, tantos…tantas…dano fixen, sen a conciencia xogando a tal macabro xogo, rancores, odios, medo e a protección movían motivos caóticos.
Remendo os meus erros con confusión, mexido na desesperación de sentir que perdo parte da miña ialma, son gritos de tolería, do cariño extremo que podo sentir, da miña verdadeira paixón non entendida, e que con tan medo gardo. Demasiada confusión nun mundo que entende de amores pactados e posesivos, de guerras sen dialogo que inventan motivos, armas de destrución masiva que non existen e que algúns creen, noticias terroríficas que nos fan crer o malvados que somos, mentiras, bolas que crecen e crecen e se fan meteoros dispostos a aniquilarnos, motivos, motivos, motivos que un tras un preguntan sobre a mentira do anterior, para dar resposta equivoca que será preguntado polo seguinte…e así nos fan, véndonos nas nosas pequenas cousas que nos fan existir e non saen nas noticias, percibindo coma nos ensinan que somos….terror, terror, maldade, maldade, o ser humano…maldade, terror, terror, terror…non te fíes…non te fíes…non te fíes….se forte….machuca…machuca, machuca, machuca….non te fíes, non preguntes…sempre hai un razón malvada para facer algo, non te fíes…aprovéitate, humilla, humilla…non te fíes…non te fíes…non…me…fío.
Parte de todo isto son, e vexo tanto na humanidade apesares de todo, en sorrisos cos que me agasallan, empatía na miña tristeza…as veces un estás ben?, é cura de doenzas. Xestos de humildade e perdón, de verdadeiro cariño tan difícil as veces de atopar, de xustiza sen vencedores, en ollos tímidos e melosos, en agarimos delicados coma murmurios vergoñentos…máis non consigo encher a miña esperanza.
Aínda que sinceramente a culpa so pode ser miña, por velo desta forma.

Memorias dun Porco

Este texto foi publicado no primeiro blogue que tiven, xa fai un par de anos disto, mais ou menos, aquí volo deixo, novamente, algo modificando, pero o mesmo na súa esencia.

Os seres humanos son uns cochos, sempre ciscando o lixo por acó e acola. Deberían chamarse coma se dignaron a nomearme, ó seu carón son a divindade da limpeza e a pulcritude.
Si, xa sei que nós, os porcos, estamos todo o día a remexernos na nosa propia merda. Pero eu pregunto…Que mal estamos a facer con iso?, acaso contaminamos en demasía?
Si, un pouco de metano, pero nin a sombra do que expulsan eles por diferentes tubos de ferro e formigón. Teñen tanta presa por chegar a ningures que están a acabar co planeta ó ritmo dun cántico de guerra. Deberían festexar un San Martiño no que só participaran eles como prato principal!
O máis patético é que se creen cos demais somos parvos. Nin nos preguntan se estamos de acordo có seu sistema de vida, e logo temos que pagar as súas consecuencias . Se son os amos do mundo, que coño, que pregunten que é o que queren a os e as quen teñen que gobernar. Pero nada, a maioría deles so se digna a falar do seu mundo sen escoitarse entre eles, con continuas sandeces gravadas a ferro. Se lembran de nós cando teñen fame, algo que sucede a todas horas e que me estraña, as veces penso que teñen moito vicio e nin saben que son unha panda de adictos e adictas.
De tódalas formas grazas a todos aqueles (e aquelas) que de cando en vez fan algo por nós, especialmente os vexetarianos (vexetarianas tamén, que cando nomeo os seres humanos non fago excepcións de ningún tipo). Cando falo de nós refírome ó resto das especies que poboamos o planeta, que aínda somos moitos e empezamos a estar cansos.
Non critico para nada a quen nos come, é lei de vida e comprendo a perfección que necesitades as proteínas da carne, e polo que teño entendido a nosa é de excelente sabor (tampouco apetéceme comprobalo)
Pero poderiades controlar un pouco as vosas ansias de matar?, non é por mal, pero entre que, a morte que nos dades doe e a carne que vos sobra a tirades apesares de que moitos morredes de fame; dáme a impresión de co facedes con xenreira, e non creo que vos fixeramos nada malo. De tódalas formas, por se acaso, desculpade.
Ben, teño que despedirme, ese humano mangallón xa ven a por min coitelo en man. Polo menos deume ben de comer. Espero cos meus chourizos recaian en mans dos que máis o necesitan. Feliz vida a todos e todas, aínda que sexades seres humanos.

Carta

Querida Anna.

Esta maña sentín o pulo de escribirte, xa fai meses que non sei nada de ti, e as respostas a preguntas sobre o teu estado son parte da miña imaxinación, que falta de mais datos non pode mais que percorrer tódalas posibilidades, mais seguro que me sorprendes, se atopo resposta a esta carta.
Eu non teño moito que contarte, xa sabes o reservado que podo chegar a ser, mais esta vez, e a falta de novidade a que me impide narrarte algunha anécdota divertida.
O outro dia estiben a pensar, non é común en min nos tempos que corren, mais no podía deixar cos meus miolos enlazasen recordos e predicións. Estaba na tenda do campamento (ultimamente non saímos dela) rebuscando entre as miñas pertenzas, cando atopei aquela foto que nos fixeramos en Bombai, no recordaba tela posto ai, e folga dicir que despois dos malos momentos que pasamos, menos desexaría tela tan preto, pero alí estaba, ben protexida, envolta consumo coidado na miña camisa vermella, esa que tanto te gustaba. Por moito que esganei as miñas neuronas, non conseguín comprender que facía alí, estaba seguro de que non era cousa miña, non recordaba tela deixado en tan estraño lugar, mais quizais as lembranzas núbranseme tan rápido como a conciencia neste terrible lugar.
Sabes ben que sempre crin na forza do destino, nas súas sinais para o que a de vir, mais non penso que ti me penses, eu xa pouco o fago, e as veces co fago, non da forma co facía ai un ano, e para ti xa fai mais tempo que deixei de existir, mais unha sinal así non se pode pasar en balde, por iso o vela, e sentindo o pulo, primeiro de rachala e logo de contemplala por un momento, entre doces recordar, souben que debía escribirte, e despedirme formalmente.
Esta guerra terminará ca miña vida, non sei se hoxe, ou maña, ou quizais pasado, pero un dia, unha bala cruzara ou meu corpo e deixarei de existir. A morte exclama gargalladas en cada recuncho destas paraxes, so son quen de agardar que nese momento non sexan para min, aínda que crueldade maior é ver morrer a quen xa consideras os teus amigos. Onte caeu Víctor, o meu curmán, seguro co recordas; non puiden facer nada por salvalo, apesares de ir o seu carón.
Non sei se antes da miña caída recibirei contestación, a túa despedida formal, mais é xa o único que agardo, xunto ca morte que espero saiba ser xusta e déixeme ler a túa carta, se é que decides contestar.
Sufrín, chorei, e morrín en vida por ti, ameite nun intre para logo deixar de quererte, mais nunca conseguín esquecerte, e nada do que fagas resucitara o que xa sentín, agora te aprecio polo que fuches, e mentiría se non desexo certo roce, mais non o namoramento que un dia nos separou, pero sei que mereces a pena, mercerías que compartise contigo unha parte de min que non leva a engano, nin a tolerías cegas que nos impedisen ver mas ala dos nosos ollos. Pero quizais tarden chegan as miñas palabras, e mais tarde chegarán as túas, penses o que penses, xa que a miña verdadeira morte anda a petar na porta, en forma de Xeneral que nos arenga a una nova batalla.

Se desta salgo seguirei agardando o teu adeus, e morrerei tranquilo. Agora déixote, voume agarrar o destino, quizais el desvíe as balas que veñen canda nos.

Sempre teu… Karl Devenue.