A sombra dun solpor ateigado de morte bufaba incansable nos miolos de Leila, sabía con certeza o que ia acontecer, pero nada podía facer para trocalo. O fin estaba preto, tan preto que o seu corazón latexaba o ritmo de pálpebras confusas, paralizándose a cada tremor ou con continuas idas e fuxidas, mentres agardaba que aqueles retumbos chegaran.
Dende o alto do monte do Esquezo podía contemplar como a xente confusa, fuxía a fume de carozo sen mais destino que agocharse daqueles retumbos descoñecidos que como azar caprichoso, ou destino maldito lanzábanse o chou, dende un ceo escuro sen nubes. Parecía coma se o sol se apagara de súpeto, coma se todo fose escuridade, pero o astro rei aínda escintilaba mais ala dos ceos, entre esa capa de invisible escuridade, deixaba entrever a súa claridade como se dun día de néboa se tratase.
Ninguén sabia que pasaba, nin os científicos mais ductos nas materias podían dar unha explicaron a aqueles feitos, e menos aínda sabían do seu fin e as súas consecuencias. So Leila, alumeada por soños estraños que arrastrou toda a súa vida, coñecía a verdade, pero quen a ia crer si unha verdade é sempre mais inverosímil ca mentira, e esta pola súa índole sería tomada dunha tolería so escoitada por si mesma.
Castigo de Deus, dicían algúns, Un fenómeno meteorolóxico descoñecido, a contaminación,… todo tipo de hipóteses circulaban pola boca das xentes, e ningunha achegada a realidade. As primeiras explicacións dadas polos medios de comunicación calmaron os medos da xentes, hipnotizadas polas falsas verdades que coma valium se administraban en pequenas doses cada parte de noticias; pero aquela maña comezaran os retumbos, nun primeiro instante semellantes ós dunha tormenta, logo, coma miles de bombas invisibles estoupando por riba das súas cabezas.
Leila suspirou, e ollando cara o débil brillo dun sol que declinaba cara o horizonte, volveu suspirar.
- Adeus vello amigo.
Logo axeonllouse e con delicadeza agarimou unha follas de herba mentres as bagoas comezaban a facer aparición coma gotas dun orballo suave.
- Síntoo tanto miña naiciña, síntoo tanto que nunca sentín nin sentirei tanta dor no meu peito. ¿Agora xa nada se pode facer, verdade?…Pero os meus soños, ¿porque entón?…¿de que serviu avisarme con martirios de finais sen solución?
Un vento morno comezou a soprar, a curta melena de claro castaño deslizábase suavemente sobre a pel do seu rostro, agarimándoa con dozura nun baile máxico…Leila non puido mais que sorrir mexida polo mais natural dos agarimos da man dunha Xea que coma boa nai a consolaba na súa tristeza. Mentres Sol xa comezaba a escapar polo horizonte.
- A derradeira vez que te vexo, e hoxe marchas mais rápido ca nunca…¿Tanta presa tes por esquecernos?…ten que poder facerse algo…ten que…
- Leila!…Leila! – Xan corría cara ela coma un cabalo asustado, acurtando camiño entre traxectos de terra e herba – Leila! – Chegou canda ela e parouse un chisco para tomar un alento que precisaba sen dubida – Sabía que te atoparía aquí.
- Ah…es ti…Deberías estar a fuxir, coma todo o mundo.
- Para que, ¿serviría de algo?
- Os científicos…
- Os científicos, os curas e demais gaitas!…veña Leila, sabes tan ben coma min que isto non pinta nada bo, e menos dende esta maña…¿De onde veñen eses retumbos?
- Non sei, como vou sabelo.
- Claro xa me esquecera, é o que sempre dicías, ti nunca sabes nada.
- Xan, non son científica, nin cura, nin ningunha desas gaitas, se eles non che dan resposta, ¿Cómo poden pensar que eu a teño?…amais, levamos meses sen falar palabras e agora ves aquí, e…
- Lembras o día que durmimos xuntos – Leila asinte ca cabeza, sorprendida, adoptando unha postura defensiva.
- A quen ven isto agora?
- Ese día no podía deixar de mirarte, mentres durmías, imaxinándome o que estabas a soñar, e desexando que soñaras cousas bonitas…e esas cousas….xa sabes…
- Sempre fuches un romántico.
- Non empeces – Leila sorrille agradecida polo xesto sincero do rapaz, sentido como se a soidade que tanto a acompañou no seu camiño, neste o final dos tempos, desaparecese por completo por un instante – En fin…o que ia…que ese día, e dicir…esa noite, falaches en soños…
- ¿E que dixen?
- Moitas cousas – sorrille – pero entre tantas describiches todo isto, estes ceos, estes sons estraños, e o mais estraño é que o describiches dunha forma exacta…
- Coincidencias.
- No creo nelas, deberías sabelo, como eu ben sei que ti tampouco crees nelas.
Leila xirouse, contemplando novamente o solpor, mais da metade do disco xa se borrara no contorno da terra.
- Xa marcha.
- Quen?
- O sol, non te da pena?
- Maña volvera saír.
- E se non saíra nunca mais diante dos teus ollos.
- Os científicos din que a vida do sol…
- Ah!…agora lle fas caso os científicos.
- Maña volverá saír e vereino a menos que antes morra.
- A iso me refiro.
- Que?!…de que?!.
- Si, maña volverá saír, pero nos xa non estaremos aquí…agora che da mais pena que marche?
- Dóeme por nos, non por el, el é o que vai seguir aquí…que é o que esta a pasa?…todo isto é a fin do mundo?
- Do noso mundo, da maior parte das especies que habitamos hoxe en dia o planeta. Xea seguirá a traer fillos e fillos que conten a súa historia como nos contámola nosa, pero xa non estaremos aquí para velo, xa cumprimos o noso traballo e aquí remata a nosa andadura na historia de Xea…así de sinxelas son as cousas.
- O noso traballo?…Xea?…pero de que estas a falar?
- Sabía que era unha parvada contarcho.
- Non dixen que non te crea, se non, non estaría aquí, o problema está en que non entendo nin ostia.
- Xa é tarde para explicacións, cando marche o sol todo rematara de súpeto.
- Como?
- Non o sei exactamente, pero estou segura de que rematada para sempre.
Novamente contemplou o sol, xa desaparecera, pero a feble luz que escintilaba no mar indicaba que quedaban un par de minutos para que morrera o día.
- Entón…podo dicirte algo?
- Pero date presa! – a modo de broma, sorríndolle.
- En fin…non sei porque, pero agora, pensando…o que mais sinto de toda a miña vida é….que… perdín o tempo…co rancor e con…
- Eu…tamén…e sempre quixen pedirte…
O derradeiro raio de luz apagouse por completo, e con el chegou o maior dos retumbos, o temor dos galos facíase presente, nun ceo que esgarraba pedras de inmensos tamaños, detrás delas unha gran bola de lume acendía novamente os ceos cunha luz cálida que agasallou o mundo cun novo e nunca visto, solpor, que apertounos a todos e todas para sempre. Así contaron as vidas humanas dos que foron morrendo pouco a pouco, as historias de cando elas e eles camiñaban por agora o noso planeta, o noso fogar.
