Medo?, o que corroe entrañas que non camiñan,
ateigadas de pensamentos en falacia esperta,
no albor das tebras circundantes de nosas ialmas,
que ateigamos cos lentos reflexos que nos separan.
Medo? O que ti ofertas i en min pos,
facéndome eco de reflexión crúa.
Que verdade fuxe por canles de cores,
e mentira fica no sino dos nosos ollos,
adurmiñando tempo de aproveitar,
pasos de ida sen trompetas finais,
de tumbas de carne, oso e mo
e doídas conciencias incompletas,
de vidas perdidas en odios dados.
Medo? O que xurde do silencio absurdo,
útero da desconfianza sen franco sentido
Saciando nosa sede de acostumados velenos,
que mexen a realidade, con verdades
opostas, infundadas con castigos inxustos
que non aprendemos a perdoar ca mudez.
Medo?O que rexeito cada día e volve a min,
atraído cos teus ollos de brilo desconfiado,
que ven o que ven ser ver o que podería ser
Xa que oídos de verbas desexan toda fuxida,
e feitos sen palabras, con rancor aderezando,
crimes sen crime suman no maldito caldo.
Medo? O que sen rubrica temos pactado.
