Querida Anna.
Esta maña sentín o pulo de escribirte, xa fai meses que non sei nada de ti, e as respostas a preguntas sobre o teu estado son parte da miña imaxinación, que falta de mais datos non pode mais que percorrer tódalas posibilidades, mais seguro que me sorprendes, se atopo resposta a esta carta.
Eu non teño moito que contarte, xa sabes o reservado que podo chegar a ser, mais esta vez, e a falta de novidade a que me impide narrarte algunha anécdota divertida.
O outro dia estiben a pensar, non é común en min nos tempos que corren, mais no podía deixar cos meus miolos enlazasen recordos e predicións. Estaba na tenda do campamento (ultimamente non saímos dela) rebuscando entre as miñas pertenzas, cando atopei aquela foto que nos fixeramos en Bombai, no recordaba tela posto ai, e folga dicir que despois dos malos momentos que pasamos, menos desexaría tela tan preto, pero alí estaba, ben protexida, envolta consumo coidado na miña camisa vermella, esa que tanto te gustaba. Por moito que esganei as miñas neuronas, non conseguín comprender que facía alí, estaba seguro de que non era cousa miña, non recordaba tela deixado en tan estraño lugar, mais quizais as lembranzas núbranseme tan rápido como a conciencia neste terrible lugar.
Sabes ben que sempre crin na forza do destino, nas súas sinais para o que a de vir, mais non penso que ti me penses, eu xa pouco o fago, e as veces co fago, non da forma co facía ai un ano, e para ti xa fai mais tempo que deixei de existir, mais unha sinal así non se pode pasar en balde, por iso o vela, e sentindo o pulo, primeiro de rachala e logo de contemplala por un momento, entre doces recordar, souben que debía escribirte, e despedirme formalmente.
Esta guerra terminará ca miña vida, non sei se hoxe, ou maña, ou quizais pasado, pero un dia, unha bala cruzara ou meu corpo e deixarei de existir. A morte exclama gargalladas en cada recuncho destas paraxes, so son quen de agardar que nese momento non sexan para min, aínda que crueldade maior é ver morrer a quen xa consideras os teus amigos. Onte caeu Víctor, o meu curmán, seguro co recordas; non puiden facer nada por salvalo, apesares de ir o seu carón.
Non sei se antes da miña caída recibirei contestación, a túa despedida formal, mais é xa o único que agardo, xunto ca morte que espero saiba ser xusta e déixeme ler a túa carta, se é que decides contestar.
Sufrín, chorei, e morrín en vida por ti, ameite nun intre para logo deixar de quererte, mais nunca conseguín esquecerte, e nada do que fagas resucitara o que xa sentín, agora te aprecio polo que fuches, e mentiría se non desexo certo roce, mais non o namoramento que un dia nos separou, pero sei que mereces a pena, mercerías que compartise contigo unha parte de min que non leva a engano, nin a tolerías cegas que nos impedisen ver mas ala dos nosos ollos. Pero quizais tarden chegan as miñas palabras, e mais tarde chegarán as túas, penses o que penses, xa que a miña verdadeira morte anda a petar na porta, en forma de Xeneral que nos arenga a una nova batalla.
Se desta salgo seguirei agardando o teu adeus, e morrerei tranquilo. Agora déixote, voume agarrar o destino, quizais el desvíe as balas que veñen canda nos.
Sempre teu… Karl Devenue.
