Intento romper xeos imposibles, de odios infundados que eu mesmo levei comigo, que provoquei e me invadiron incosciente, de equivocas absurdas que leva o tempo ou que acompañan para sempre, perdendo a oportunidade de compartir, morrendo no futuro sen volta atrás. O medo me atrapa, de non saber, de pensar que son pensado do revés, de sentimentos que non levo, de sensacións que so sei eu. Mais entendan as miñas palabras como queiran, aquel@s que de min fuxan non verán mais co que queren ver, o igual que @s que a min se achegan, sen pensamentos estraños que recoller, sen ver consciente maldade no meu ser… fun odioso espírito, de rancores malditos, de prantos que dende neno arrastro e moito acazapei no mais profundo de min, de gritos absurdos o ver inxustiza e ruindade, de silencios eternos agochando apertas e bicos que alguén desexou de min, tantos…tantas…dano fixen, sen a conciencia xogando a tal macabro xogo, rancores, odios, medo e a protección movían motivos caóticos.
Remendo os meus erros con confusión, mexido na desesperación de sentir que perdo parte da miña ialma, son gritos de tolería, do cariño extremo que podo sentir, da miña verdadeira paixón non entendida, e que con tan medo gardo. Demasiada confusión nun mundo que entende de amores pactados e posesivos, de guerras sen dialogo que inventan motivos, armas de destrución masiva que non existen e que algúns creen, noticias terroríficas que nos fan crer o malvados que somos, mentiras, bolas que crecen e crecen e se fan meteoros dispostos a aniquilarnos, motivos, motivos, motivos que un tras un preguntan sobre a mentira do anterior, para dar resposta equivoca que será preguntado polo seguinte…e así nos fan, véndonos nas nosas pequenas cousas que nos fan existir e non saen nas noticias, percibindo coma nos ensinan que somos….terror, terror, maldade, maldade, o ser humano…maldade, terror, terror, terror…non te fíes…non te fíes…non te fíes….se forte….machuca…machuca, machuca, machuca….non te fíes, non preguntes…sempre hai un razón malvada para facer algo, non te fíes…aprovéitate, humilla, humilla…non te fíes…non te fíes…non…me…fío.
Parte de todo isto son, e vexo tanto na humanidade apesares de todo, en sorrisos cos que me agasallan, empatía na miña tristeza…as veces un estás ben?, é cura de doenzas. Xestos de humildade e perdón, de verdadeiro cariño tan difícil as veces de atopar, de xustiza sen vencedores, en ollos tímidos e melosos, en agarimos delicados coma murmurios vergoñentos…máis non consigo encher a miña esperanza.
Aínda que sinceramente a culpa so pode ser miña, por velo desta forma.
