Camiño entre toxos e silvas, en dedos púas crávanse ficando quedas, no silencio de unha dor non localizada que remata latexando o mesmo ritmo co corazón. Pes nus recollendo terra e po, auga e fresca herba, ponzoña de plantas traizoeiras, afiadas pedras difícil de sortear que en camiño se me cruzan, mais nus seguen a camiñar, procurando a nudez de pes amigos tisnados de barro e durmideiras, pinchos e alecrín, suor, sangue e bagoas de ledicia e tristura que compartir. E pel deixa ver noso ser, sen disfrace, sen coiro e cordón que tapen o libre movementos dos dedos, armónico, compas de infinitas lembranzas de pasos, e soños escintilantes nas novas andadas.
E mil pes topar, de chan e carne agarimándose, que rancor non vivan, nin de vinganza alimente as pegadas, que enchan prados, chairas, montes mares e ceos da sinxeleza dunha aperta, da engaiolante luz dun lume quecido con libres mostras de tenrura, da melancolía dun Sol que marcha con cada noite para que cada seguinte maña revivan paixón e ledicia. E pes desconfiados nada deberes temer, nus van os meus, calzados en bota longa de pel e pelo, de brandura e estremecemento, a razón dun vento que agarima e bate neles, e males non vos queren, mais achegádevos, sen mais desexo que compartir palabras, tacto e secretos misterios que vagan nas engurra dos talóns, olladas de liberdade con uñas diferentes, sen mais posesión cas nosas propias pegadas.
Palpade cun dedo baixo o meu barro, que pinchos e petalos en pel cravados agocha, e vede que nada malo debedes pensar, de paixón se enchen os meus poros, de medo, e liberdade, de dor, e millóns de luces agasalladas, de ti, de min, de nos, de vos, de eles e elas, dun mundo, de tantos mundos…e mais se odio quixo calzarme no inverno, agora a neve rexuvenece as miñas dores, seca o meu barro que escacha e fica para sempre nunca pegada xa dada, adormece dores de toxos, conserva ulir de flores, e cando a primavera chegue saciara a miña sede para co verán seque as bagoas que queden e outono alfombre o camiño de follas que con dedos libres de esquecidas lembranzas, agarimar unha vez mais.
