Ser ou non ser.

Ó pobre Hamlet fixérono dubidar moitas veces xa que poucos e poucas o comprenden, e el que se deixa coñecer coas súas reflexións e actos, no consegue que vexan o que é, e non o que din que é…desdichado Hamlet, aínda encima de ter que sufrir os avatares de tantas traxedias, os actos ca túa moral tacha de indignos e afunden en ti igual ca ponzoña que che ha de matar, vai a xente e te percibe coma unha persoa que dubida, chea de una irracional tolemia…”Ser ou non ser, esa é a cuestión”…e teñen o atrevemento de dicir que estás a dubidar!…ai, se eles e elas souberan o inevitable paradoxo que entra pola túa cabeza neses intres, do que estás tan seguro…consciente es de todo, racional e apaixonado nos teus cometidos, incluso intuíndo cal serán as consecuencias dos teus actos, cotexas, observas e razoas facéndote mil preguntas e actúas, mais non dubidas por un momento a onde queres chegar…e te chaman tolo, quizais sexa ca cordura da consciencia é o achegamento a tolemia…asesino?..si por suposto, e máis consciente que moit@s co son de profesión, mais aínda cos teus actos non sexas xustificables para a miña moral, teño que recoñecer que fanse cordos na mente túa, pero o sinto non podo compartilos.
Vésete rodeado en miles de escenarios, repetindo e repetindo as mesmas frases, en linguas diferentes…os mesmos actos, as mesmas palabras, mais todas son tan distintas, en moitas a xente confúndese e logo fala de ti, da “dubida de Hamlet”, que nada ten que ver co que sentes e penas…acaso non escoitan as túas palabras?…acaso non ven os teus crueis actos como froito da lucida razón marcada ferventemente pola túa moral?…acaso non ven honra, decisión, nobreza e cordura a cada verbo exclamado?…no canto de tolemia, indecisión, inconsciencia ou maldade?…acaso non ven que buscas “Morrer, durmir…non mais”…a paz, a ansiada paz que buscan os corazóns que en pena marchan o seu camiño?
Querido Hamlet, compréndote, entendo que cada día que pasa esteas máis triste, que te sintas incomprendido… sei que e difícil pero ti deberías estar xa acostumado a tales cousas, aínda que, o mellor nin os séculos fan que un se adapte… sei o que é que vexan en ti o oposto ao que intentas mostrar, sei o que doe e o inxusto que é, pero se te sirve de consolo, non es o único, e sempre hai alguén que quererá verte tal e coma es.