Comentarios en: Ben Querido. http://quenasescoita.wordpress.com/2007/03/09/ben-querido/ Poucas, moitas, grandes, pequenas, tenras, duras...quén escoita as verbas? Tue, 13 Mar 2007 23:17:32 +0000 http://wordpress.com/ hourly 1 By: Spranza http://quenasescoita.wordpress.com/2007/03/09/ben-querido/#comment-9 Spranza Tue, 13 Mar 2007 23:17:32 +0000 http://quenasescoita.wordpress.com/2007/03/09/ben-querido/#comment-9 Grazaaaaaaaaaaaaaaaaaas!...non coñecía o texto, pero grazas por publicalo, paréceme marabilloso, se os tes completo tes que pasarmo...xDDDDDDDDD Moitooooooooooos bikoooooooooooooooooooooooooos!!!! Grazaaaaaaaaaaaaaaaaaas!…non coñecía o texto, pero grazas por publicalo, paréceme marabilloso, se os tes completo tes que pasarmo…xDDDDDDDDD
Moitooooooooooos bikoooooooooooooooooooooooooos!!!!

]]> By: marian http://quenasescoita.wordpress.com/2007/03/09/ben-querido/#comment-8 marian Tue, 13 Mar 2007 23:07:15 +0000 http://quenasescoita.wordpress.com/2007/03/09/ben-querido/#comment-8 "O seu templo é o universo, cos seus mares,os seus montes, as suas cidades,os seus ceos azuis ou grises e os seus planetas. A súa orquestra son os sopros feroces e suaves dos catro ventos,o estrondo do trevón,os chirridos das rochas (...) As súas torres inconquistábeis son de cartón pedra, e o hacha que as ataca ou o obús que as fura son xoguetes infantís. Pero a man que sostén estes xoguetes é a man do home electrizada por fermosos versos. E o corazón que se lanza ao asalto latexa tan ardente e precipitadamente como se se tratase de correr contra o verdadeirao inimigo. E para o público que está aí, vibrante, ansioso, nervoso e transportado, a torre é de pedra labrada, o ceo é o negro ceo, povoado por milleiros de cravos dourados". (...) Sarah Bernhart Este é un anaco dun texto que nos deu Flor,e que a min me parece moi bonito, e recordoumo o teu, que por certo gustoume moito... por esa maneira de sentir o teatro e de querelo tanto, que se ve en ambos os dous textos, de formas distintas. Un biko enorme *** “O seu templo é o universo, cos seus mares,os seus montes, as suas cidades,os seus ceos azuis ou grises e os seus planetas.
A súa orquestra son os sopros feroces e suaves dos catro ventos,o estrondo do trevón,os chirridos das rochas (…)
As súas torres inconquistábeis son de cartón pedra, e o hacha que as ataca ou o obús que as fura son xoguetes infantís. Pero a man que sostén estes xoguetes é a man do home electrizada por fermosos versos. E o corazón que se lanza ao asalto latexa tan ardente e precipitadamente como se se tratase de correr contra o verdadeirao inimigo.
E para o público que está aí, vibrante, ansioso, nervoso e transportado, a torre é de pedra labrada, o ceo é o negro ceo, povoado por milleiros de cravos dourados”. (…)
Sarah Bernhart

Este é un anaco dun texto que nos deu Flor,e que a min me parece moi bonito, e recordoumo o teu, que por certo gustoume moito… por esa maneira de sentir o teatro e de querelo tanto, que se ve en ambos os dous textos, de formas distintas.
Un biko enorme ***

]]>